Wat voor boek schrijf ik?

Ik krijg zo vaak de vraag: wat voor boek schrijf je? En dan twijfel ik wat precies te zeggen. In mijn Instagram bio staat ‘psychologische thriller’. Daar heb ik bewust voor gekozen, omdat het grotendeels de lading dekt en een duidelijk genre weergeeft. Maar – en nou komt – eigenlijk, heel strikt gezien klopt dat niet.

Ik schrijf een psychologische thriller – met horror elementen.

Wat bedoel ik daar nou precies mee? :

Mijn boek is een psychologische thriller: een spannend verhaal, waarin vooral de beleving van de hoofdpersoon centraal staat. Gedachten, emoties, trauma’s, angsten, twijfel aan de werkelijkheid, wantrouwen, manipulatie – de grootste dreiging zit in het hoofd van de hoofdpersoon.
Horror elementen: mijn boek is geen klassieke horror, maar een boek met diepere lagen, waar het vooral draait om het psychologische aspect van de spanning. Maar ik gebruik wel horror elementen: Schaduwman. Een schaduw die de hoofdpersoon (Jessica) teistert met herinneringen uit het verleden, waardoor de lijn tussen realiteit en trauma steeds dunner wordt tot ze alles wat haar lief is dreigt te verliezen

Twee genres in één boek

Wat is dat horror element precies dat verweven zit in mijn psychologische thriller en waarom heb ik ervoor gekozen deze genres te combineren?
Ik heb eigenlijk altijd horror en thriller met elkaar gecombineerd, waarbij ik de dunne lijn tussen waanzin en realiteit verken. Dit deed ik d.m.v. korte verhalen. In mijn boek Onderhuids neem ik de tijd om dit volledig uit te werken.

Wat / wie is Schaduwman en waarom zit hij in mijn boek?

Schaduwman is het horror-element dat in mijn psychologische thriller zit verweven. Wie – of wat – is dat nou eigenlijk?
Schaduwman is een brouwsel van eigen bodem. Hij is gebaseerd op het fenomeen ‘Hatman’, die gekoppeld wordt aan slaapverlamming.
Slaapverlamming is een aandoening waar verrassend veel mensen mee te kampen hebben (zo’n 8% van de bevolking, waarbij het hoogste percentage ligt onder studenten met 28%, en psychiatrische patiënten met 35%).

Slaapverlamming houdt in: je wordt ‘s nachts wakker, maar kunt je niet bewegen. Tijdens je REM-slaap schakelen je hersenen de spieren uit, zodat je dromen niet fysiek uitvoert en jezelf dus niet kunt bezeren; het is een beschermingsmechanismen die alle mensen van nature hebben. Bij slaapverlamming is deze uitschakeling van de spieren nog aanwezig als je wakker wordt. Oorzaken zijn vaak: chronisch slaapgebrek, (hevige / langdurige) stress, aandoening zoals schizofrenie of depressie, alcohol- of middelenmisbruik.

Gevolg: mensen gaan hallucineren en voelen vaak een hevige druk op de borst. En daar komt mijn horror element om de hoek kijken, want het gros van de mensen die lijden aan slaapverlamming zeggen een ‘schaduwman met een hoed’ te zien. Deze ‘Hatman’ voelt bedreigend. ‘Hatman’ staat roerloos in de hoek van de kamer. Mensen ervaren tegelijkertijd een hevige druk op de borst die ze toeschrijven aan Hatman, waardoor ze steeds benauwder worden. Doordat iemand niet kan bewegen, slaat angst en paniek toe.

Ik heb Hatman in mijn boek omgedoopt tot ‘Schaduwman’. Enderzijds vanwege de taal (Hoedenman klinkt toch meer als de lokale lederwinkel), anderzijds vanwege aanpassingen in wie deze schaduw is, wat hij doet, waarom en wat de connectie met Jessica is.

een verbinding met haar verleden: ook haar vader zag Schaduwman en het dreef hem tot waanzin.
angst voor wat Schaduwman haar influistert.
angst om hetzelfde pad te volgen als haar vader (het psychologische aspect).

De functie van Schaduwman in mijn boek: globale angst opwekken, lokale angst opwekken en Jessica confronteren met haar verleden. Dit horror element is dus nodig om de psychologische spanning voort te duwen.

Welke thema’s komen terug in mijn boek?

Omdat mijn boek een psychologische thriller is, belicht ik verschillende thema’s die je kunnen raken:

trauma. Jessica heeft op haar 10e een groot trauma meegemaakt, wat ze deels verdrongen heeft. In mijn boek komt haar trauma langzaam naar boven drijven, waardoor ze steeds meer de grip op haar leven verliest.
familiepatronen: haar trauma heeft te maken met haar vader. Is Jessica gedoemd dezelfde keuzes te maken als haar vader, of lukt het haar het patroon te doorbreken, haar trauma te omarmen en verder te leven zonder angst?
geestesziekten versus het bovennatuurlijke: wat is echt en wat niet? Komt Schaduwman voort uit een erfelijke mentale aandoening, zoals schizofrenie? Is Schaduwman niets meer dan een manifestatie van pijn, angst en verdriet? Of is Schaduwman meer dan dat en is hij echt een bovennatuurlijk wezen die het slecht met je voor heeft?
schaduwkant: mijn boek draait om het leren zien en accepteren van je donkere kant; pijn, verdriet, existentiële angst, trauma en hoe je daarmee omgaat.

Waarom ik deze psychologische thriller met horror elementen schrijf

Waarom schrijf ik dit boek? Wat maakt dat ik een psychologische thriller met een horror element schrijf?
Dit boek gaat me nauw aan het hart. Het is mijn meest persoonlijke verhaal ooit en dat is dan ook de reden dat ik ervoor gekozen heb hiermee te debuteren. Note: ik heb zelf geen slaapverlamming ervaren. Wel zag ik tot mijn 11e / 12e een schaduw in mijn ooghoek…Maar wat het vooral persoonlijk maakt, zijn de thema’s. Ik heb veel trauma’s opgelopen in mijn jeugd, met name doordat ik mijn hele basisschool carrière flink gepest ben geweest. Daarnaast leefde ik samen met een vader die worstelde met burn-out en depressieve klachten. Dan is er nog het feit dat ik ADHD blijk te hebben, wat pas op mijn 32e is gediagnosticeerd. Daarbovenop nog een paar trauma’s rondom relaties en vriendschappen, en worstelingen met depressies en suïcidale gedachten.

Kortom: veel meegemaakt in mijn 35 jaar, en het was niet makkelijk. Dat is het nu nog steeds niet, maar ik heb veel geleerd door de jaren heen. Daarnaast helpt schrijven mij. Niet alleen zodat ik om kan gaan met de thema’s die in Onderhuids voorkomen, maar ook om een stuk creativiteit en fantasie kwijt te kunnen. En dat is exact waarom ik het genre psychologische thriller met het genre horror heb gecombineerd in dit boek.

Mijn boek is persoonlijk en toch universeel

Onderhuids™ is een boek dat dichtbij me staat. Dat is ook de reden dat ik voor dit verhaal heb gekozen om mee te debuteren. Ik heb trauma’s, en ik weet hoe moeilijk het is familiepatronen te doorbreken; ik ken het duister en ik weet inmiddels dat de enige manier om te blijven (over)leven, is om de donkere kant van mezelf te omarmen. Door de nadruk te leggen op deze thema’s, kan ik veel emoties beschrijven die voor zo veel mensen herkenbaar zijn. Dat is wat het boek niet alleen persoonlijk, maar ook universeel maakt: pijn, verdriet, schaamte, donkere gedachten over het leven, het onderdrukken of kleiner maken van levensgebeurtenissen die een enorme impact op ons hadden/hebben, een moeilijke jeugd – allemaal dingen die voor veel mensen (helaas) herkenbaar zijn. Met mijn boek heb ik 2 doelen:

1. Mensen bang maken 😉

2. Mensen raken.

Ik hoop dat Onderhuids™ dat uiteindelijk mag gaan doen.

Liefs,

Anne Kopala.