Over Mij

Schrijven is voor mij nooit een keuze geweest, maar een noodzaak om het leven zoals het komt te verwerken.

Hi, ik ben Anne Kopala en ik schrijf psychologische thrillers met een bovennatuurlijk randje. In mijn werk staat de psyche van de mens centraal: waarom doen we wat we doen? Ik verken wat er gebeurt als we geconfronteerd worden met onze demonen. Mijn personages dragen (net als jij en ik) littekens, en ze raken verdwaald in hun eigen gedachten, in hun eigen pijn. De demonen die ze tegenkomen zitten in henzelf, al lijken ze met vlagen verdacht veel op de monsters in de kast…

Mijn schrijfwerk

Echte mensen, echte pijn

Ik put uit mijn eigen ervaringen en verbeeldingskracht. Die vormen de grootste inspiratie voor al mijn verhalen. Mijn eigen pijn is de basis.

Andere bronnen van inspiratie zijn de verhalen die ik tijdens mijn carrière als SPH-er tegen ben gekomen. Als hulpverlener werd het me al snel duidelijk: everybody hurts sometimes. Iedereen worstelt in het leven, voornamelijk met zichzelf. Oud zeer, depressies, chronisch ziek zijn, een neurodivers brein in een neurotypische wereld, verslaving als coping, het niet kunnen vinden wat je denkt dat je zoekt – de lijst is eindeloos. We hebben allemaal onze eigen pijn, en gaan er allemaal op onze eigen manier mee om. Waar dat je brengt? Dat blijft een mysterie tot je daar bent…

Waarom thrillers met een bovennatuurlijk randje?

Simpel: niet alleen de menselijke psyche intrigeert me, ook al dat niet tastbaar is vind ik ontzettend boeiend. Wat ik me altijd afvraag als het aankomt op het spirituele: kan dat wat ons angst inboezemt ook de uitweg zijn? Anders gesteld: kunnen de monsters die we onderweg tegenkomen ons helpen onszelf weer te vinden? Om onze oude pijn achter ons te laten en te transformeren, zonder het verleden uit te wissen? Om al het geleerde los te laten en simpelweg te zijn? Ik denk het wel. Ik denk dat confrontatie met jezelf – veelal de grootste demoon die je tegen kunt komen – je uiteindelijk verder helpt. Makkelijk is het niet, oh zeker niet. Misschien dat mijn verhalen een klein lichtje in het duister zijn.

Spanning creëren in de rust

Schrijven in stilte

Mijn verhalen ontstaan vanuit stilte. Waar mijn eigen pijn de basis vormt voor een idee en een hoofdpersonage, ontstaat het daadwerkelijke verhaal op een laag tempo. Waar ik als rasechte (veel te laat gediagnosticeerde) ADHD-er in het echte leven eerst doe, dan denk, doe ik dat als schrijver compleet anders. Als het gaat om een verhaal denk ik grondig na. Waar het over? Wat wil mijn hoofdpersoon bereiken? Als dat helder is, valt de rest vanzelf op zijn plek. Zodra dat duidelijk is, zorg ik voor een plan dat ik als leidraad kan gebruiken (want anders raak ik het – ook als echte ADHD-er – volledig kwijt). En dan…dan volgt de magie: het schrijven van het verhaal.

Dat schrijven doe ik graag alleen. Letterlijk en figuurlijk.

Letterlijk: niemand om me heen. Dag telefoon, dag man, dag vrienden – jullie zijn eventjes niet welkom 😉 Over een uur heb ik weer tijd voor jullie.

Figuurlijk: ‘schrijf met de deur dicht’, een quote van mijn leermeester Stephen King. Wat hij hiermee wil zeggen, is dat de eerste versie alléén langs je eigen ogen gaan. Zo heb je geen invloeden van buitenaf die je werk alleen maar verstoren.

Vanaf de tweede versie mag jij – de lezer – het verhaal tot je nemen. Dan heb je tenminste een beetje kwaliteit op je bord en dat verdien jij als lezer net zo veel als ik als schrijver.

De rust om te schrijven vind ik vooral in de natuur. Het liefst schrijf ik in mijn eigen tuin, in het zonnetje en met vogels op de achtergrond die me vrolijk toe fluiten. Met vlagen schrijf ik aan het water. Het kabbelende water doet iets met me; wellicht helpt het om de natuurlijke flow van het schrijven te vinden. Het brengt rust. En het is in de rust dat ik de spannendste scènes schrijf, juist omdat er in rust niets moet.

Voor wie schrijf ik?

Voor iedereen die van spanning houdt en tegelijkertijd wil verdwijnen in een verhaal dat na het lezen nog even blijft hangen.

Een verhaal waar je eerst van geniet, dan over nadenkt, en uiteindelijk (hopelijk, deels) mee leeft.

Iedere lezer is welkom. Ik ben blij dat je er bent en apprecieer je.

Persoonlijk

Sinds 2025 ben ik getrouwd met de liefste en knapste (mannelijke) auteur van Nederland: Tadek Kopala. We wonen in een idyllisch huisje met rieten dak, dichtbij het water. De plek waar we ons heil vinden na drukke werkdagen, zodat we ons kunnen focussen op onze passie: schrijven. Ik kan met recht zeggen: het is prachtig om dezelfde passie te delen met je partner.

We wonen niet alleen in ons huisje. We delen ons toevluchtsoord met onze twee konijntjes: Théo en Bonnie. Voor mij gesneden koek: ik heb al 20 jaar ervaring met konijnen. Voor mijn man? Laat ik zeggen dat hij probeerde beide konijnen te laten apporteren…

Later, als we groot zijn, willen nog meer dieren. De droom is een boerderij met alpaca’s, schaapjes, kippen, konijnen, minimaal twee katten (het liefste luie donders die alleen maar willen kroelen op de bank), en een grote hond (over het ras zijn we nog niet uit; hij wil een Mastiff, ik een Sint Bernard, dus het wordt waarschijnlijk een Golden Retriever).

We hopen daar, onder de veranda, dagelijks aan onze boeken te kunnen schrijven (nadat we alle dieren verzorgd hebben uiteraard), en op ons eigen tempo samen oud te worden.

Over Mij

Schrijven is voor mij nooit een keuze geweest, maar een noodzaak om het leven zoals het komt te verwerken.

Mijn schrijfwerk

Spanning creëren in de rust

Persoonlijk

Blijf me volgen: