3 Redenen dat ik verhalen schrijf
Schrijven is niet iets dat ik zomaar ben gaan doen. Het is iets dat ik mijn hele leven al verricht. Verhalen schrijven gaf me als kind de ruimte om het oeverloze gepest dat ik dagelijks werd te verwerken, en om er even aan te kunnen ontsnappen. Daarnaast was het een manier om iets moois te maken van dingen mijn o zo kwetsbare binnenwereld.
In dit blog neem ik de ruimte om deze 3 redenen dat ik schrijf verder toe te lichten. Misschien herken je het als collega schrijver, misschien vindt je het als lezer interessant. Mijn doel? Verbinding maken. Leer me een beetje beter kennen door de redenen dat ik verhalen schrijf.
1. Schrijven is helend
Ik vind het leven moeilijk. Dit kan ik toewijden aan een groot aantal gebeurtenissen in mijn leven, en mijn ADHD die tot mijn 32e niet gediagnosticeerd was, maar eerlijk? Het is leven is gewoon moeilijk. Alles wat je meemaakt vormt je. Daarover schrijven in welke vorm dan ook (daarmee bedoel ik: in welk genre dan ook) maakt dat ik die dingen kan verwerken en kan helen. De één is gebaat bij de psycholoog, ik bij een leeg blad dat ik kan invullen hoe ik wil.
Ik geef mijn innerlijke demonen vorm in mijn thriller / horror verhalen. Zo worden ze tastbaar en kan ik ze verslaan.
Ik geef mijn diepste geheimen bloot in de vorm van dagboek-schrijven, wat ik 100% voor mezelf houd.
Mijn donkerste gedachten uit ik door korte teksten (abstracte fictie, I guess) te schrijven dat ik tot op heden niet heb gedeeld.
Schrijven geeft ruimte om grote levensvragen onder de loep te nemen. Waarom ben ik hier? Wat moet ik met mijn pijn? Wat was het nut van al die pijn en al dat verdriet? Kan ik dit trauma ooit achter me laten of is het iets dat bij me hoort, en mag dat oké zijn? Wat is depressie? Waarom is het leven nooit goed genoeg? Wat maakt het leven zo verdomd moeilijk? Ach, ga zo maar door…
Door te schrijven kan ik dingen die in mijn leven gebeurd zijn / gebeuren leren begrijpen en een plekje geven.
2. Schrijven is ontsnappen
Als het leven moeilijk is, dan is het fijn om eraan te kunnen ontsnappen. In al mijn verhalen verwerk ik iets van mezelf wat altijd helend werkt. Maar doordat ik veel fantasie gebruik in mijn verhalen, creëer ik ruimte om te ontsnappen aan de realiteit. Dat is denk ik waarom ik in al mijn verhalen speel met het bovennatuurlijke en de dunne lijn tussen werkelijkheid en verbeelding.
Tevens denk ik dat escapism de reden is dat veel mensen lezen: je bent even op een andere plek en je zit even in een ander lichaam. Ondanks dat elk boek dat je leest iets van herkenning oproept wat zorgt voor verbinding tussen lezer en schrijver, het is niet jouw leven. Je bent niet bezig met je baan, je partner, je eventuele kinderen, de afwas, de boodschappen en al het andere alledaagse geleuter. Je hoeft óók niet bezig te zijn met je eigen pijn, verdriet, worstelingen en al die andere netelige zaken. Je bent gewoon. Dat geldt zowel voor de lezer áls voor de schrijver van het verhaal. Ik hoef even niets anders te doen dan te zijn.
3. Schrijven is creëren
‘Als schrijver ben je dagelijks in de speeltuin van je eigen brein’. Dat zei Stephen King tijdens zijn boekpresentatie op zijn eerste en enige Europese tour in Parijs, in 2013. Hij beschrijft het schrijven van verhalen als een manier om je innerlijke kind te bevredigen; je hebt alle ruimte om je fantasie op de vrije loop te laten, en je mag alles doen wat je wilt in je verhaal.
Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen. Schrijven geeft ruimte aan het kind in mij dat altijd aan het dagdromen is. I’ve got my head in the clouds. Verhalen schrijven zorgt ervoor dat ik even alles kan en mag, en waarin ik alles kan ervaren dat in het gewone leven niet kan, in het lichaam van mijn personages.
Daarnaast: als je met je hoofd in de wolken zit en aan het creëren bent, dan is dat op zichzelf iets heel erg moois.
Vóór dat ik mijn verbeeldingskracht tot uiting laat komen, is dat blad voor mijn neus leeg. Zodra ik er woorden op zet, heb ik van niets iets gemaakt. Ineens is daar een creatie; iets dat nog niet eerder bestond. En dat heb ik dan maar mooi even gedaan! Ik vind dat iets heel bijzonders aan creatie. Dat maakt dat ik er elke keer weer op terug kom, want ik wil dat blijven doen – verhalen maken. Voor mezelf, voor jou, voor de wereld – ik wil creëren. Daarom noemde ik mezelf tot voor kort een ‘verhalenverteller’ in plaats van ‘schrijver’, want dat is wat ik in essentie ben. Wat ik ook hoor, lees, zie of ervaar, ik wil het vormgeven in een verhaal om te delen, zodat een ander er ook van kan genieten. Dát is wat creaties horen te doen. Niets is gaver dan dat ik dáár onderdeel van mag zijn!