Hoe de flaptekst mijn visie op mijn boek veranderde

Schrijven is denk ik een van de moeilijkste beroepen die je kunt kiezen. Niet omdat schrijven zelf moeilijk is, maar omdat het zo verschrikkelijk veel van je vraagt als mens.

Je deelt altijd iets heel persoonlijks, of je nou thrillers of auto-biografisch schrijft, en brengt dat naar buiten.
Tijd. Je investeert bijna al je vrije tijd in je boek. Je zegt vrienden en activiteiten af, zodat je zo veel mogelijk energie overhoudt om aan je boek te werken.
Doorzettingsvermogen. Hoe vaak je wel niet niet denkt: ‘ugh waar de F ben ik mee bezig?’, ‘Wie wil dít nou lezen?’, ‘Er klopt niks van dat boek!’
Geloof in jezelf en je verhaal. Eigenwaarde.
Aantrekken van lezers via de socials.

In dit blog ga ik in op de kwetsbaarheid van het schrijven van een boek, en hoe het delen van mijn flaptekst ervoor gezorgd heeft dat ik anders kijk naar mijn boek.

Kwetsbaar

Laat ik eerst eens in het stukje kwetsbaarheid duiken. Wanneer je schrijft, deel je altijd een stukje van jezelf, zoals:

wereldvisie;
persoonlijk trauma / pijn / verdriet / ervaringen die je deelt (ofwel letterlijk, ofwel door ze om te zetten in fictie);
het verhaal op zich: is het uniek genoeg? Is het ‘goed’ genoeg? Doet het wat ik wil? Vertel ik wat ik wil?
creativiteit: kunst is altijd subjectief en er zullen mensen zijn die jouw boek tof vinden en mensen die het niks vinden. Rationeel weet je dat dat oké is, maar diep van binnen wil je het liefste dat iedereen net zo veel van jouw verhaal houdt als jij.

Wanneer je achter gesloten deuren schrijft, leef je in je eigen, veilige bubbel. Er kan niks gebeuren met jou of je boek, want niemand weet ervan. Zodra je ook maar iets deelt – ja, dan wordt het echt. Dan komt die vraag van je omgeving: hoe gaat het met je boek? En die wil jij het liefste beantwoorden met: ‘goed, ben al bijna klaar!’, maar de realiteit is dat het heel veel tijd kost om een boek te schrijven, en dat je vaak tegen vertraging aan zult lopen. Niet omdat jij een slechte schrijver bent, maar omdat het leven nou eenmaal geleefd wordt.

En dan heb je het nog niet over die constante twijfel aan jezelf. Is mijn boek wel goed genoeg? Of je nou 20.000 woorden of 100.000 woorden geschreven hebt, je vraagt je constant af of hetgeen er op papier staat wel goed genoeg is. Spoiler alert: het zal nooit 100% naar je zin zijn. Al herschrijf je het duizend keer. Al is je boek uitgegeven. Al ben je een bestseller auteur. Nope. Perfectie bestaat niet. Niet omdat het niet perfect kan zijn, maar omdat je visie op perfectie verandert.

Als mijn boek faalt, faal ik

Even terug naar de visie op perfectie. Voor mij persoonlijk: ik kan me heel erg verliezen in het idee dat ik ga falen. Dat niemand mijn boek wil uitgeven en nog veel erger: dat niemand het wil lezen. Dat het gewoon niet goed genoeg is. En als dát gebeurt…wie ben ik dan? Mijn identiteit hang ik op aan het schrijven van verhalen en boeken, en dat ik – nou eindelijk – de kans grijp op het echte auteurschap. Ik bijt me vast in het idee dat als dit boek faalt, IK faal.

Maar dat is natuurlijk de grootste onzin:

Stel. Stél. Stel dat het boek inderdaad flopt. Nou én!? Dat betekent niet dat mijn leven voorbij is. En het betekent ook niet de dood van mijn schrijverscarrière. Want ik heb nog veel meer ideeën! Twee thriller romans, een young adult, en een korte verhalen bundel. Allemaal nieuwe kansen.
Groei heeft geen einddatum. Ik blijf groeien als schrijver en als mens. Ondanks dat ik al sinds mijn jeugd schrijf en diverse schrijfopleidingen heb gedaan (en zelf schrijfcoach ben geweest t/m 2026), word ik ook overweldigd door twijfel. Daarnaast ligt mijn eigen expertise vooral bij korte verhalen en novelles. Een heel boek á 250 – 300 pagina’s is toch even iets anders (w.b.t. plot, opbouw, personages, schrijfstijl – alles eigenlijk). Dit is mijn eerste boek. Dus allicht kost het wat extra tijd en moet ik af en toe even bijschaven voor ik door kan. No biggie. Ik leer. Ik groei. Ik bloei. En dat komt mijn boek echt wel ten goede.
Mijn boek komt er wel. Ik geloof heilig in dit verhaal. En ik geloof er tevens heilig in, dat als je zo sterk in iets gelooft waar je zelf invloed op hebt, dat het wel goed komt.

Mijn visie op mijn boek: voor wie is het eigenlijk?

Nu verwacht je een alinea over hoe ik voor mezelf schrijf. Maar dat is eigenlijk niet wat er gebeurd is toen ik mijn achterflap deelde op social media. Ten eerste: ik vond het dood- en doodeng om die achterflap te delen. En toen ik na een uur direct 1 ontvolger had op instagram – mijn god, ik ging dood vanbinnen. Maar toen gebeurde iets wat alles veranderde.

Er kwamen heel veel positieve reacties binnen.

Comments van vreemden op Instagram die zeiden dat ze mijn boek heel graag willen lezen.
Vragen over wat het verhaal inspireerde.
DM’s van andere schrijvers die zó mega supportive zijn.
Comments op Facebook van oude bekenden die (op een positieve manier) verbijsterd zijn over dat er een boek komt met mijn naam erop.
Opmerkingen van naasten die oprecht geïnteresseerd zijn n.a.v. de achterflap.
En een comment op Facebook van een bekende schrijfster (geeft uit via De Crime Compagnie) die aangeeft ‘heel benieuwd’ naar mijn verhaal te zijn.

Allemaal mensen die mij kracht geven. Die mij helpen door te zetten. Want dit zijn de mensen die mijn boek gaan lezen.
En ineens boeien veel dingen die zo veel onzekerheid met zich mee brengen niet meer:

of het wel opgepikt wordt door een traditionele uitgeverij. Dat is wel het doel, maar zo niet – er is altijd self publishing.
hoeveel volgers ik heb op Instagram. Een kleine following die oprecht geïnteresseerd is, is net zo waardevol.
of nou 30, 300 of 3000 mensen het boek lezen. Iedereen die het straks leest, is me even dierbaar.

Mijn boek is niet alleen voor mij. In dit stadium – het schrijven van het manuscript – wel. Ik wil dit verhaal vertellen omdat het me aan het hart gaat. Maar hoe meer ik deel met het publiek, hoe meer het óók van hen wordt. Waar dat eerst zo eng en kwetsbaar voelde, is het nu juist iets heel moois. Want ik schrijf niet alleen voor mezelf. Ik schrijf ook voor jou. Zodat jij een plekje hebt om naartoe te gaan als je eigen leven je even te veel wordt.

Iedere lezer. Iedere schrijver. Iedereen in mijn omgeving. Iedereen die de moeite neemt te volgen of een comment achter te laten. Dank jullie wel. Jullie steun is de reden dat mensen blijven schrijven. You guys rock.

Liefs,
Anne.

Heb je vragen over mijn boek of ben je geïnteresseerd in uitgeven of een interview? Neem dan contact met mij op.